Recensie Stephen King Fanclub

En dan krijg je zo’n recensie, dat vraagt om een reactie natuurlijk.

Daarom: naar aanleiding van de mooie recensie van Chrissy van der Haven in het fanclubblad van de Stephen King Fanclub van mijn boek ‘de Tovenaar’ een speciale actie voor de leden van de fanclub/vind ik leukers Facebookpagina Stephen Kingfanclub Nederland:  jullie kunnen het boek bestellen voor €5,00. Dit is inclusief verzendkosten (dus hiervoor kan ‘de Tovenaar’ in je brievenbus liggen).
Om te bestellen kun je me een mailtje sturen.

Clement Roorda

P.S.: het gaat wel om mijn laatste voorraad, dus op =oprecensie Stephan King fanclub#trots!

Om de recensie ook goed te kunnen lezen:

Ik heb me prima vermaakt met het lezen van De Tovenaar. Het klinkt als een boek waarin magie en toverspreuken om je oren vliegen, maar niets is minder waar. Er wordt zelfs helemaal niet in getoverd, zoals het op de achterkant van het boek ook zegt. “Er zijn geen feeën, draken, vliegende bezemstelen of anderszins, dit in de volle overtuiging dat het gewone leven zonder dat al magisch genoeg is. Eigenlijk komen er helemaal geen tovenaars in voor.” Dat vond ik erg intrigerend en dat was dan ook precies de reden dat ik het boek ging lezen.

De tovenaar is het verhaal van Bodo, een boerenzoon, gelukkig tot het noodlot hem trekt. Zijn toekomst stort in wanneer zijn bruid vermoord wordt door Naïr. Bodo gaat zwerven en komt onder de hoede van Erduban, één van de legendarische tovenaars. Tovenaars die onder en boven de wet staan, boodschappers van de goden, maar menselijk als ieder ander. Met hem raakt Bodo betrokken bij het verzet tegen Naïr en wordt hij uitgezonden om medestanders in de strijd tegen Naïr te zoeken. Bodo slaagt er in om die bondgenoten te vinden, waarna de strijd tussen kwaad en goed pas echt begint. Maar wat is kwaad en wat is goed en is de prijs voor het zoeken naar een antwoord op die vraag niet te hoog? Door het verhaal verweven is de liefdesgeschiedenis van Bodo en Marinde, prinses van de Ustahshi, hoopgevend en tragisch tegelijkertijd.

Doordat dat er wel wordt gesproken over tovenaars en tovenaarsleerlingen, leest het wel als een fantasy boek, en toch ook weer helemaal niet. De tovenaars zijn eigenlijk allemaal gewoon mensen. Mensen met veel kennis, mensenkennis, kennis van kruiden, van de natuur, van het weer, van de goden, van van alles maar hij kan niets bovennatuurlijks. Dat wil hij niet eens. Het enige dat hij doet is zijn kennis gebruiken om goed te doen voor zijn mensen. En dat is natuurlijk wel een apart gegeven, waar Clements erg goed over heeft nagedacht. Ik vind dat het werkt. Op internet lees ik dat het genre fantasy-unplugged wordt genoemd, en dat vind ik er zeker wel bij passen.

Het boek kwam wat traag op gang en het duurde echt wel even voor het me te pakken kreeg. Maar vanaf pagina 50 ongeveer ging het echt lopen. Die eerste pagina’s zijn, ondanks dat er niet veel vaart in zit, wel nodig om je Bodo en Erduban te laten leren kennen. Hun kennismaking zorgt ervoor dat je beide mannen aardig vind en wordt mooi uitgediept. Dat gaat overigens verder door in het boek en de vriendschap krijgt een bijzondere wending. Het boek beschrijft de onderlinge relaties (van haat en liefde) uitgebreid, en dat maakt het wel bijzonder. Het komt daarmee wat dichterbij de lezer. Het is prachtig om te lezen hoe een liefde ontluikt, hoe haat zich ontwikkelt en vriendschappen beginnen en eindigen. Hier en daar bijzonder verrassende ontwikkelingen die je alleen maar willen laten doorlezen. Ook de omgevingen waarin de dingen zich afspelen zie je voor je. Prachtige scènes beschrijven een meertje, gaan over een kasteel of vertellen je hoe het er aan toe gaat op het slagveld.

Elk hoofdstuk heeft een regel uit een gedicht, en wordt steeds ingeleid met een paar regels vanuit het oogpunt van Naïr. Die voegen niet altijd iets toe, en leiden eerder naar vragen dan naar antwoorden, maar ik hoop dat dit de bedoeling was van de schrijver. Hier en daar nog wat spel– of zetfoutjes gevonden, maar deze zijn niet echt storend. Vooral het einde is helemaal niet wat ik verwacht had. Ondanks dat het ver-haal zelf steeds andere wendingen nam dan ikzelf verwachtte, is het einde echt goed te noemen. Jammer van het stroeve begin, het middenstuk is prima, maar die laatste 40 pagina’s zijn echt supermooi; het maakt het verhaal af op een originele manier die je niet zag aankomen. Verrassend, origineel, ontwapenend en ontroerend om maar wat toepasselijke termen te noemen. Op de site van de auteur is te lezen dat dit het eerste deel is van een trilogie, dus er is ruimte gelaten voor een vervolg, en als dat het levenslicht ziet ga ik die zeker lezen, want ik ben wel benieuwd hoe het verder gaat.

Tekst Chrissy, gepubliceerd Stephen King Fanclub, 11e jaargang, nummer 8

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *